أنا وهو وهى
خللى الريح
تدق بابك وبابي
إيه نفعت أحبابى
أربابك وأربابى
ومن يومى أنا وأنت
مالناش ولا بيت يأوينا
قوم خبى نفسك في هدومك
وسيبنى ساكن في هدومى.
البحر المالح من أملاكى
ونا فى عز لهفة لقاكى
رميت فى البحر شباكى
ماطلعشى صيدى سمك
وماطلعشى صدف ولا مرجان
كان اللى راقد فى البحر جسدى.
مين طخ النار على حلمى
وولع فى المكان؟ وحاصرنى
من دق باب سكينتي
وأجَّج الأحزان؟
لجل مايلهيكى عنى.
غنيتى ع الوتر
من كل الإيدين مشدود
غنيتى للى اشتريته
غنيتى ع اللى بعته
غناكى الشجى سمعته
من ورا شبابيكى ميت ترباس
كفياكى غنا بأحساس
ونا راحل فى طى الضياع.
النار مابين ضلوعىِ
والشِعر فى مواكب نور
على ضفاف المسير
وإيديّ بتقطف م العبير
مستنظرين مراكِبك
البعيده.
ياسكة طريق عمرى
تعبتى الروحَ والبدن
واستنزفتى منى الذاكره
مدى لي راحة
يمكن استريح
وتلتئم اقدامى من العثره.