أحزان
العصفور
بتُّ سَبْحاً فوقَ دمعى ونواحى
أنزفُ الأحزانَ نهراً من جراحى
طالَ ليلى فى سُهادٍ حطَّ جسمى
كالمرايا فى فراشٍ من رماحِ
لستُ بالمحمومِ لكنْ فى عذابٍ
تنتفُ الايامُ ريشى من جناحى
كيف أشدو فى حقولٍ لستِ فيها
هل شدا فى الليل نجمٌ للصباحِ
فاحضنى أحزانَ قلبى ثم صلّى
رُبَّ آتٍ يفتدينى من رواحى