يَا بوي انا قلبي كبارٍ بلاويه
والنفس منِّي تِبَحَّثْ خَفَاهَا
والفكرِ ما يفترْ يهوجس بتاليه
والناس مالي رغبةٍ فِي لِقَاهَا
يغيب نجمٍ والحشايا تراعيه
وتغيب شمسٍ يا كثر مِن بِكَاهَا
راحَ المطوَّع واغربت شمس اياديه
والناس من عقبه تزايد خَطَاهَا
يبكيه محرابه وتبكي سواريه
والكتْبِ تبكي مِن جمعها وَقَرَاهَا
يرحمك ربي يا بَعَد كلّ ما احويه
ويرفعك للفردوس ربٍّ بَنَاهَا