ذَرِيْنِيْ لِلْغِنَى أَسْعَى فَإِنِّي
رَأَيْتُ النَّاسَ شَرُّهُمُ الفَقِيْرُ
وَأَهْوَنُهُمْ وَأُحْقَرُهُمْ لَدَيْهِمْ
وَإِنْ أَمْسَى لَهُ كَرَمٌ وَخِيْرُ
وَيُقْصَى فِيْ النَّدِيِّ وَتَزْدَرِيْهِ
حَلِيْلَتُهُ وَيَنْهَرُهُ الصَّغِيْرُ
وَيُلْفَى ذَو الغِنَى وَلَهُ جَلَالٌ
يَكَادُ فُؤَادُ صَاحِبِهِ يَطِيْرُ
قَلِيْلٌ ذَنْبُهُ وَالذَّنْبُ جَمٌّ
وَلَكِنَّ الغِنَى رَبٌّ غَفُوْرُ