يُرَافِعُنِي مُهْرَانُ فِي نَقْدِ دِرْهَمٍ
كَأَنَّكَ فِي شَيْءٍكَبِيرٍ تُدَافِعُ
فَكَيْفَ وَقَدْ زُوِّجَتْ خَوْدًا كَأَنَّهَا
إِذَا مَا مَشَتْ فِي الدَّارِ أَدْمَاءُ ظَالِعُ
تَطِيفُ بِهَا كَأَنَّمَا أَنْتَ آزِمٌ
بٍِفَرْوَةِ كَبْشٍ قُدَّ مِنْهُ الْأَكَارِعُ