سندباد قلبى شراع عصيه
رحلاتى؛ أشواقى الأبديه
آه لو أسمو للسماء العليه
فتجفى يا دمعتى الآدميه
أنا من ضاقت بى الدنا، فرحلت
للمدى نورا خالدا وأقمت
فى نجوم قصية واعتزلت
بيد أنى؛ حريتى ما وجدت
سندباد قلبى شراع عصيه
رحلاتى؛ أشواقى الأبديه
آه لو أسمو للسماء العليه
فتجفى يا دمعتى الآدميه
كم وكم جئت للمدى فى بكاء
كشريد، فى ركنه المتنائى
وعلى الأرض جالسا بشقائى
وضلوعى أسندتها للسماء
سندباد قلبى شراع عصيه
رحلاتى؛ أشواقى الأبديه
آه لو أسمو للسماء العليه
فتجفى يا دمعتى الآدميه
هبطت لى ملائك طيف نور
مالها ظلّ؛ من بنات العبير
قبلت عينى فى حنان الحبور
ثم طافت بنورها فى ضميرى
سندباد قلبى شراع عصيه
رحلاتى؛ أشواقى الأبديه
آه لو أسمو للسماء العليه
فتجفى يا دمعتى الآدميه
قمت والليل شاهق حيث أنظر
لا أرى غير نور وهم محير
يختفى عنى لحظة ثم يظهر
مثل طيف فى الأفق تحت الدجى مرّ
سندباد قلبى شراع عصيه
رحلاتى؛ أشواقى الأبديه
آه لو أسمو للسماء العليه
فتجفى يا دمعتى الآدميه
فى طريقى قابلت حبا قديما
شبحا عابرا، وقلبا حطيما
ودموعا مريرة، ووجوما
ورياحا تهزّنا، وغيوما
سندباد قلبى شراع عصيه
رحلاتى؛ أشواقى الأبديه
آه لو أسمو للسماء العليه
فتجفى يا دمعتى الآدميه
هل مفرّ يا حزن أولاد آدم
يا بحارا رياحها لا تقاوم
هل مقرّ يا سندبادا تقادم
يا رحيلا فى ظلمة ومآثم!؟
سندباد قلبى شراع عصيه
رحلاتى؛ أشواقى الأبديه
آه لو أسمو للسماء العليه
فتجفى يا دمعتى الآدميه