فجر الغيوم ابتدئ
وقطر الندى
مسجونة فى قصرها ببغداد
حبسوها الأمريكان لاوغاد
وبينها وبين سندباد
سبع بحور وبلاد
تنده عليه فى آسرها
ورفضه تبيع
أو أنها تخضع
رغم أن نهش الكلاب فى جسمها بيوجع
بتقول فى صرخة الم
إلى يضيع م العرض
عمره ما يوم يرجع
ورغم مرارة انكسارها
رفضه العيون تدمع
يا سندباد
رغم البعاد
لسه مبينا عهود
ولسه مبينا معاد
حالفة أما ترجع
وتسكن فى احضانى
لأبنى قصور حنة كلها بناني
ونرجع نطير حمامها من تانى
وآملا الانانى امانى
وأمشى أفرقها
وازع زتونى فصخوري
وبعيون ارويها
وسندباد فى غربتة بيصرخ
الدمع دامى
بغداد باعوها كلهم اودامى
مكبالانى قيودى فى غربتى يانى
لانتى عارفه تجينى
ولا عارف أجيلك تانى
مع كل صرخة الم
تقتلني أحزانى
والئا الالم من تانى صحانى
انهض واقول امشى تانى ع الدرب
طعن الخيانة يجبنى تانى الارض
باعو براءتك كل طهر وعرض
ياغربة الرحلة ردينى
بغداد بتصرخ... احمينى
بغداد حبيبتى
جايلك على عينى
وهاهد باب الظلم ان رفض يعدينى
العمر عندى يهون ولو ما طالبتينى
قلبى الصغير رق
خلا الضلال ينشق
شق الفضاء ميت شق
فى كل شق طريق
تمشية فى ساعة الضيق
على دب الخطاوى يضيء
عشان ينورلك
تطرح تيجان فلك
الكل يخضع لك
راجع عشان خطرك
تضميني وأضمك